مصالح بومی، نحوه ساخت، انتخاب مکان، فرم معماری و ارتباط با طبیعت اطراف در طراحی کلیساها، همگی در پاسخ به شرایط اقلیم کوهستانی منطقه آذربایجان انتخاب شده اند.
با تغییرات ساکنین، شوشتر نو نه تنها از کالبد اولیه اش فاصله گرفت، بلکه به معماری مردمی بدل شد؛ معماری که از پایین به بالا شکل گرفته است، نه از بالا به پایین.
ارتقای خوانایی سایت تاریخی شوش نیازمند رویکردی تلفیقی و میان رشته ای است که زیرساختهای فیزیکی، ابزارهای تفسیر، مدیریت منظر و مشارکت اجتماعی را در برگیرد.
