سفر به خوزستان فرصتی ارزشمند برای لمس ریشه های تمدن، درک پیوند میان آب، خاک، انسان و تجربه فضاهای تاریخی و منظر فرهنگی جنوب ایران را برای دانشجویان فراهم آورد.
شوادان ها الگوی بومی و تاریخی پدافند غیرعامل در ایران محسوب می شوند؛ آنها نمونه ای از همزیستی هوشمندانه انسان با محیط و تهدیدات پیرامون خود هستند.
قمش ها و سربطاق ها ساختارهایی هستند که در زمان صلح امکان رفاه و تأمین آب را فراهم کرده اند و در زمان جنگ به پناهگاهی امن و قابل اعتماد تبدیل شده اند.
احیای هدفمند خانه های تاریخی دزفول دستاوردهایی مانند حفاظت از میراث معماری، رونق گردشگری شهری و بازآفرینی حیات اجتماعی در بافتهای تاریخی را به همراه دارد.
در معماری منظر یکی از رویکردهای اساسی باید ایجاد فرصت هایی برای شکل گیری معماری همزیستی و فضاهای جمعی مبتنی بر مشارکت و تجربه باشد، نه صرفاً طراحی کالبدی.
احداث مسیرهایی در اطراف مجموعه سازه های آبی شوشتر با چشم انداز به داخل مجموعه و ایجاد نظرگاه هایی در اطراف با دید بهتر موجب درک بیشتر مخاطب خواهد شد.
نهر داریون سندی زنده از نبوغ مهندسی و زیست محیطی ایرانیان باستان است. از این رو حفظ اصالت و بازنمایی درست آن برای درک تاریخ محلی خوزستان اهمیت دارد.
مداخله در مجموعه شوشتر نو زمانی موفق خواهد بود که بر پایه گفت و گو، مشارکت و احترام متقابل میان دانش حرفه ای و تجربه زیسته مردم بنا شود.
با تغییرات ساکنین، شوشتر نو نه تنها از کالبد اولیه اش فاصله گرفت، بلکه به معماری مردمی بدل شد؛ معماری که از پایین به بالا شکل گرفته است، نه از بالا به پایین.
ارتقای خوانایی سایت تاریخی شوش نیازمند رویکردی تلفیقی و میان رشته ای است که زیرساختهای فیزیکی، ابزارهای تفسیر، مدیریت منظر و مشارکت اجتماعی را در برگیرد.
وجود منابع آبی پایدار، موقعیت دفاعی و دسترسی به مسیرهای تجاری باعث شده است که تپه شوش به مرکزی ویژه و استراتژیک تبدیل شود و تا قرنها مرکز قدرت باقی بماند.
ایلامیان با درک عمیق پیوند میان طبیعت، قدرت و باور دینی، مکان یابی چغازنبیل را به نحوی انجام دادند که از نظر سیاسی و نمادین ظرفیت تجلی اعتقادشان را داشته باشد.