در سازمان فضایی روستای کندوان، معماری بومی هر کران، جهان کوچکی است از رابطه انسان با زمین؛ جایی که مرز میان کار و سکونت، طبیعت و ساخته بشر، محو شده است.

با تغییرات ساکنین، شوشتر نو نه تنها از کالبد اولیه اش فاصله گرفت، بلکه به معماری مردمی بدل شد؛ معماری که از پایین به بالا شکل گرفته است، نه از بالا به پایین.