چیدمان های هنری می توانند در تغییر نگرش و رفتار مردم در شهرها موثر باشند. هنر شهری در میدان والرو، فضای مرده دیروز را تبدیل به فضایی پویا و سرزنده کرده است.
چگونه می توان سایت های صنعتی متروکه را احیا کرد؟ بررسی پروژه سایت کشتی سازی ژونگ شان که به یک پارک بوم شناسی بدل شده به یافتن پاسخ برای این سوال کمک می کند.
پل طبیعت در جایی، میانه اجتماع ایستاده است. میان طبقه مرفه و طبقه متوسط. این امکان همگانی بودن، ضامن ایجاد عدالت اجتماعی و حس تعلق شهروندان به شهر است.
آیا طراحی محیط تاثیری در وقوع جرایم اجتماعی در فضاهای شهری دارد؟ چگونه می توان با طراحی منظر، میزان جرم و جنایت در محیط های شهری را کنترل کرد؟
فضاهای سبز کوچک خانگی یا همان باغچه های خصوصی، فراوان ترین فضاهای سبز هستند که طراحی آنها به خاطر مقیاس کوچک می تواند چالشی جدید برای معماران منظر باشد.
استفاده از آب در محیط های عمومی شیوه های مختلفی دارد، اما شاید ایده استخر شناور در محیط شهری در این زمینه بسیار نوآورانه و جسورانه به نظر برسد.
فلکه های شهری علاوه بر نقش ترافیکی، می توانند محیطی برای تعاملات اجتماعی باشند. این پروژه از راهکارهای دعوت مردم و تبدیل فلکه به یک فضای جمعی سخن می گوید.
معمار منظر این پروژه معتقد است که طراحی مناسب پارک نتیجه یک بینش همه جانبه است، نه یک دیدگاه منفرد. لذا جلسات متعدد با ذی نفعان این سایت صنعتی ضروری بود.
انعطاف پذیری در فضای عمومی به چندعملکردی شدن آن منجر می شود.کلید موفقیت میدان پایونیر، وجود تنوع، مدیریت حرفه ای کارکردها، موقعیت مناسب و طراحی ساده آن است.
پارک روبان قرمز با شکل مار مانند خود یادآور استعاره های تاریخی است (نفسِ اژدهای اساطیری). تکمیل «منظر طبیعی» با کمترین مداخله، نکته کلیدی در این پروژه است.
"مسیر مارپیچ دوچرخه" یا به زبان دانمارکی Cykelslangen، بخشی از چشم ­انداز کپنهاگ، برای تبدیل شدن به بهترین شهر دوچرخه ­مدار در جهان تا پایان سال 2015 است.
این پروژه یکی از چهار پل پیاده پاریس است. زیبایی و هوشمندی پل دو سطحی که شبیه یک رود شناور بر روی رودخانه سن بوده و شکل موج دار آن منحصر به فرد است.