معمارمنظر
جستجو
Close this search box.

منظر آیینی مقبره دانیال نبی

یکی از شاخصه های مهم مقبره دانیال نبی، گنبد پلکانی آن است که از هر گوشه شهر دیده می شود و بلندای آن علاوه بر نقش مذهبی می تواند المانی برای شهر هم باشد.

مشخصات مطلب

گنبدهای پلکانی

گنبدهای پلکانی احتمالاً شکل ساده شده و فنی تر بناهای پلکانی دورانهای پیش از خود ،دوره ایلامی ها، هستند که از زیگورات چغازنبیل الهام گرفته شده است. مناطق جنوبی ایران به دلیل آشنایی و شناخت این گونه از بناها، از آنها به عنوان الگویی جهت ساخت بناهای آرامگاهی خود استفاده کرده اند. سادگی اجزا و مرتفع بودن گنبد از جمله دیگر دلایلی است که این نوع از گنبدها را ساخته اند. (فلاح رنجبر، 1396)

منظر آیینی مقبره دانیال نبی
تصویر 1: گنبد مقبره دانیال نبی
پلان کلی فضا

این بنا شامل دو طبقه است:

  • طبقه همکف که فضای گنبدخانه را تشکیل داده است. فضای گنبدخانه محل زیارت زوار است که رواقی دور تا دور آن را در برگرفته است. در این قسمت به کمک پارتیشن های چوبی، فضای رواق به دو بخش مردانه و زنانه تقسیم شده است. همچنین ضریح در بخش مرکزی این قسمت قرار دارد.
  • طبقه زیرزمین که به سردابه اختصاص داده شده است. (کریمی،1394)
منظر آیینی مقبره دانیال نبی
تصویر 2: الف – پلان گنبدخانه و رواق؛ ب – پلان سردابه
آرامگاه دانیال نبی در شوش

دانیال نبی، یکی از پیامبران بنی اسرائیل است که در قرن هفتم پیش از میلاد در بابل زندگی می کرده است. بعد از مدتی وی به همراه عده ای از قوم یهود، به ایران مهاجرت نموده و در شوش ساکن شد.

تبار دانیال نبی به پسر چهارم از همسر اول یعقوب باز می گردد. بعد از فتح بابل به دست کوروش، دانیال نبی به شوش مهاجرت کرده است، وی حدوداً در سن ۸۳ سالگی فوت می‌کند و جسدش پس از مومیایی شدن، در شرق رودخانه شاوور (شاه هور، شاهپور) دفن می شود. اما با این حال زمان زندگی دانیال نبی و همچنین محل دفن وی به طور دقیق مشخص نیست. با این حال تصور می‌شود که وی تا سال سوم زندگی کوروش هخامنشی زنده بوده است. بیشتر تاریخ نگاران نیز آرامگاه دانیال نبی را در شوش می دانند.

منظر آیینی مقبره دانیال نبی
تصاویر 3 و 4: آرامگاه دانیال نبی و نقاشی اوژن فرانسوی از این آرامگاه در کتاب سفر به ایران
نتیجه گیری

شاید یکی از شاخصه های مهم این آرامگاه را بتوان گنبد پلکانی آن برشمرد که از هر گوشه شهر می توان گنبد اورچین این آرامگاه را دید که بلندای آن علاوه بر نقش مذهبی می تواند المانی برای شهر هم باشد؛ اما شاید بتوان ارتباط فضای داخل با بیرون آرامگاه را بیشتر کرد. فضاهای اطراف آرامگاه در شب، فضاهایی تاریک هستند که کمی از امنیت آنها در شب کاسته می شود، در نتیجه اگر بتوان در آن حوالی بازارچه ای جانمایی کرد، این امکان وجود دارد که محیط هم سرزنده تر شود و هم امنیت آن بهبود یابد. در این صورت ارتباط پروژه با بیرون، به سرزندگی و تعریف بهتر این آرامگاه نیز کمک می کند.

 منابع

مقاله­ حاضر، دستاورد سفر پژوهشی جمعی از دانشجویان دانشگاه بین المللی امام خمینی، دانشگاه هنر تهران، دانشگاه تهران و موسسه آموزش عالی پارس به استان خوزستان در پاییز 1398 است که با راهنمایی دکتر محمدرضا مهربانی گلزار تنظیم شده است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *