این روزها با رشد شهرها، زندگی سرعت بیشتری گرفته است و منابع با توسعه رقابت بین انسانها کاهش می یابند، تشخیص اهمیت و توانایی اکوسیستمهای طبیعی برای گنجانده شدن در بافت شهری می تواند سخت باشد. طبیعت برای رشد و توسعه به زمان نیاز دارد و به نظر می رسد، مردم نسبت به این موضوع از همه مشتاق تر هستند. در شهر هربین (Haerbin) چین، 30 هکتار از تالابها در مرز نابودی بودند و شرکت Turenscape با اندکی کمک و ریشه یابی مشکل مدیریت آبهای سطحی و فراهم کردن شرایط پیشرفت شهر، موفق شد که این موقعیت نامناسب را به منطقه ای سبز پوشیده از وفور طبیعت و حس زندگی تبدیل کند.

بستر شهرها

شهر جدید کیونلی (Qunli) در شرق شهر هربین در شمال چین، ناحیه جدید شهری است که از حدود سال 2006 با بیش از 32 میلیون مترمربع مساحت باید تا 13 الی 15 سال آینده توسعه پیدا کنند. هنگامی که به اتمام برسد، تبدیل به جنگلی سیمانی با بیش از سیصد هزار سکنه خواهد شد. درصد کمی از زمین قابل توسعه – 16.4 درصد – به عنوان فضای سبز قابل نفوذ اختصاص یافته است. حدود 60 تا 70 درصد بارش سالیانه بین ماههای ژوئن تا آگوست بوده و سیل و طغیان آب از حوادث رایج در این منطقه است.
این سایت از همه طرف با جاده ها احاطه شده و بخشهای توسعه یافته کاملاً از منابع آبی جدا شده اند. برای سایتی که به عنوان باتلاق ملی حفاظت می شود، انجام عملیات اکولوژیکی و بیولوژیکی در شرایط کنونی مقدور نیست.
از طراحان خواسته شده بود که پارکی 30 هکتاری برای نجات باتلاق طراحی کنند. نتیجه نه تنها بازیابی باتلاق، بلکه سبب تغییر منطقه و تبدیل آن به پارک آبهای سطحی شهری شد. سایت تمام شده شامل پارکی تقریباً ساده با ظاهری پیچیده است که چندین لایه دارد و دارای چندین اساس و ایده طراحی است.

هسته غیر قابل دسترس

بر طبق توضیحات شرکت طراح، هسته ای غیر قابل دسترس از چمن در مرکز طرح وجود دارد که اجازه تکامل چرخه طبیعی را می دهد. این منطقه مرکزی باتلاقی همچنان به تکامل زیستگاه های طبیعی ادامه می دهد. این ایده که انسانها قادر به دستیابی به بخش مرکزی نیستند، خود هم باعث آسودگی خاطر و هم موضوعی تطمیع کننده است.

استراتژی برخورد با زمین

ایده ناآشنای زمین بریده و پر شده، محیط باتلاقی سایت را به دریاچه ها و تالابها و تپه هایی که باتلاق سابق را احاطه کرده است، تبدیل می کند و این حلقه بیرونی تبدیل به تصفیه کننده جریان آبهای سطحی و منطقه ای حایل برای پاکسازی مرکز باتلاق می شود.


این سیستم مجموعه ای از جریانهای آب سطحی بخش نوساز شهری را به وسیله لوله هایی که اطراف باتلاق هستند وارد استخر رسوب می کند. جریان آب سطحی طی پروسه ای طبیعی که از سبزه های باتلاق و علفزارهایی که در عمق های مختلف تالاب می رویند آغاز می شود، فیلتر شده و بعد از آن به سمت باتلاق توزیع می شود. تپه ها، محیط های انبوه جنگلی پوشیده از بیشه هایی از درختان توس نقره ای بومی با ارتفاعات مختلف می سازند.

شبکه راهها و ساختاری دعوت کننده

سایت باتلاقی با داشتن راههای دسترسی در پیرامون خود تبدیل به پارکی دعوت کننده شده است. شهروندان می توانند از تجربه عبور از جنگل لذت ببرند. محل های نشستن و سکوهای مجاور دریاچه ها به آنها این اجازه را می دهد که رابطه نزدیکتری با طبیعت داشته باشند.

تجربه ای چند لایه

نظرگاه با چشم اندازی به سمت سکوها و بلندیها، دیدی از راه دور به هسته مرکزی غیر قابل دسترس و زیستگاههای طبیعی که با رشد باتلاق همراه شده اند، به افراد می دهد. مصالح استفاده شده برای پنج عمارت (بامبو، چوب، آجر، سنگ و فلز) و دو برج نظرگاه (یکی فلزی و دیگری چوبی)، دید یکنواخت فضای بزرگ سبز رنگ را بهبود بخشیده و کمی بافت بصری به کل طرح می افزاید.


نقش طراحی منظر در عصر حاضر رو به افزایش است تا با کمک کردن به طبیعت و سازوکار آن برای یکپارچه سازی و هماهنگ شدن با محیط شهری، در شکوفا شدن و مقاومتر شدن شهرها تاثیر داشته باشد.
این سایت اکنون به عنوان پارک باتلاقی ملی شناخته شده است. اکوسیستمهای گوناگون، آبهای سطحی را سازماندهی، جمع آوری، پاکسازی و ذخیره می کنند و پس از فیلتر کردن، آنرا به مخازن می فرستند. همینطور از زیستگاههای بومی محافظت کرده و آنها را بازیابی می کنند و سرانجام به جلوگیری از وقوع سیل کمک می کنند.
شهرواندان نیز از محیطی سرشار از تجربه های تفریحی و دیدنی بهره مند می شوند. اینجا مکانی است که در آینده، طبیعت و شهر در آن هماهنگی بهتری نسبت به ابتدای ماجرا خواهند داشت.

منبع: +

مطلب قبلیگنبد جبلیه به عنوان نماد شهر کرمان
مطلب بعدیطرح عجیب باغ بام کالج لندن
دانشجوی کارشناسی فضای سبز دانشگاه بین المللی امام خمینی قزوین

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید