سنت ژاپنی، پویش زیباشناختی خویش را در ارتباط با طبیعت، وسیله ای دنیوی برای رسیدن به تجربه ای اشراقی می داند و طبیعت آیه ای بر وجودی فراتر از دنیای مادی است.