در شوشتر نو با وجود نگاه فرمالیستی، با مداخلاتی که در آن انجام شده، بیشتر می توان در آن ابعاد یک محله را نسبت به محدوده اقامتگاهی باوارده آبادان مشاهده نمود.

دیبا در شوشتر نو این امر را نادیده گرفته بود که در عصر مدرن نمی توان از مردم خواست که در شهری بدون حضور اتومبیل، به صورت پیاده محور و با روشهای سنتی زندگی کنند.