منظر پایدار یعنی تعاملی معنی ‌دار بین محیط و مخاطب که بتواند تا آینده نامعلوم ادامه داشته باشد و برای حفظ آن ملزم به رعایت هر بعد موردنیاز از پایداری باشیم.

سنت ژاپنی، پویش زیباشناختی خویش را در ارتباط با طبیعت، وسیله ای دنیوی برای رسیدن به تجربه ای اشراقی می داند و طبیعت آیه ای بر وجودی فراتر از دنیای مادی است.

روانشناسی محیطی در حقیقت در جهت خلق تئوری های تجربی است که حاصل مشاهدات رفتار محیطی انسان در محیط روزمره و بوم او است.

در طراحی منظر، باید تجربه به شکل رشته ای تسلسلی باشد تا در طول زمان کشف شده و فضاها می بایست مضمون کلی طرح را در برگرفته و کیفیت فضایی را القاء نمایند.