جامعه بر اساس نیازهایش تغییر می کند. ساکنان شهر برای جدا شدن از هرج و مرج روزانه، به دنبال واحه های کوچک یا بزرگ در شهر می گردند تا بتوانند در آن آرام گیرند و نیروی خود را بازیابی کنند.
یان گل، متخصص طراحی شهری مشهور گفته است که منظر شهری باید از طریق حواس پنج گانه بررسی شود. مارتین هایدگر، فیلسوف آلمانی می گوید مفهوم فضای زندگی شبیه لباس پوشیدن است و همچنین معمار مشهور ریچارد راجرز گفته است شما نمی توانید بدون فکر کردن به مردم به معماری فکر کنید.
در ادامه پروژه هایی مردم محور که جوامع خودشان را تحت تاثیر قرار داده اند را بررسی می کنیم.

پارک کارخانه گازرسانی در سیاتل، واشنگتن، ایالات متحده آمریکا

زمانی که به کارخانه های شهری قرن ۱۹۰۰ می اندیشیم، دود، آلودگی، تاریکی و احساس بی قراری اولین چیزهایی است که به ذهن ما خطور می کند. در حال حاضر، قدم زدن در چمنهای پارک کمک می کند تا متوجه شویم که همه چیز در حال تغییر است و فضایی که روزگاری تیره، پر از دود و خطرناک بود، اکنون یکی از مکانهای دیدنی مورد علاقه شهروندان سیاتل است؛ فضایی که برای استراحت و فعالیتهای اجتماعی است.
مجموعه ای از تپه ها و مسیرها، ما را از نظرگاه های گسترده روی رودخانه به مشاهده مناظر صنعتی هدایت می کنند. فضا، بسیار ساده به بازدیدکنندگان اجازه لذت بردن از طریق حواس پنج گانه را می دهد. این پارک که توسط معمارمنظر ریچارد هاگ طراحی شده، به محل برگزاری گردهمایی ها، جنبش های صلح و گروههای در انتظار برای انقلاب تابستانی تبدیل شده است.

پارک کشاورزی – فرهنگی در فاوارا، ‌سیسیل

داستایوفسکی گفته است: “زیبایی جهان را نجات خواهد داد.” این عبارت شاید بیشتر از همه به ما، در درک قدرت پروژه های شهری از طریق هنر و فرهنگ کمک کند. پروژه های طراحی شهری لزوماً به شهرهای بزرگ محدود نمی شوند. آنها می توانند فضا را گسترش داده و زندگی شهروندان را حتی در یک جزیره در دریای زیبای مدیترانه، بهبود بخشند.
پارک کشاورزی- فرهنگی، مجموعه کوچکی از خانه ها و حیاط ها، با یک ماتریس عربی است که مشابه با “کصباح” بازسازی شده و به خدمت این شهر درآمده است. در این پروژه یک گالری هنری معاصر در فضای باز، بین حیاط های قدیم شهر، در میان جاده های کوچک که به میدان اصلی می رسند، ایجاد شده است.
این موزه کوچک مختص به هنر، طراحی، معماری و ارتباطات میان مردم است که تنها در مدت چند سال، برای نشان دادن زیبایی یک کشور به شهروندانی پر از حس بی اعتمادی برنامه ریزی شد. اخیرا، “موزه کودکان” جدید به منظور آموزش فرهنگ زیبایی به شهروندان فردا به نام کودکان فاوارا نیز طراحی شده است.
اگر پروژه های طراحی شهری به دنبال ابزارهایی برای ایجاد رفاه فیزیکی و روانی شهروندان باشند، می توان چیزهای زیادی را از این پروژه تحسین برانگیز یاد گرفت.

گودلاین (Goods Line) در سیدنی، استرالیا

این پارک خلاقانه، در امتداد یک مسیر از خطوط رها شده راه آهن ساخته شده است که به میدان راه آهن در بندر دالیلی در اولتیمو سیدنی متصل می شود. پروژه با طراحی فضایی برای مکث و فعالیتهای اجتماعی مردم، به هسته مرکزی شهر تبدیل شده است. چندین “زیرساخت اجتماعی” وجود دارد که جمعی کردن و اشتراک فضا را تسهیل می کنند؛‌ از جمله آمفی تئاتر با اینترنت رایگان، محوطه بازی کودکان، میزهای تنیس روی میز و نمایشگاهها. این پروژه همچنین یک استعاره برای تغییر اجتماعی و اقتصادی سیدنی از یک شهر صنعتی به شهری دارای دانش اقتصادی مدرن است. همه جزئیات برای تقویت ارتباطات میان شهروندان طراحی شده است. خط مستقیم حذف شده است و حرکت های طراحی شده به ایجاد فضاهای جدید برای جشنواره ها یا رویدادها کمک می کنند. در اینجا، قدم زدن در شهر با استراحت و گردهمایی همراه شده است.

سوپرکیلن (Superkilen) در کپنهاگ، دانمارک

بسیاری از بهترین چیزها در مقایسه با بهترین ها رشد می کنند. تضاد نیز هنگام تقسیم به قطعات با کیفیت، بیشتر توجیه دارد. در یکی از کشورهای دریای شمال، در نیم مایلی شهر کپنهاگ، یک نمونه فضای باز به نام «سوپرکیلن» این مفاهیم گرد هم آمده اند. در این فضا، تنوع به کیفیت تبدیل شده است.
سوپرکیلن یک مکان عرفانی و حسی است که به لطف بازی هوشمندانه و دوراندیشی طراحان، ۶۰  اثر از طراحیهای خوب را در یکی از محله های چند فرهنگی شهر گردهم آورده است. این مجموعه سورئالیست، شامل اشیاء و پروژه هایی است که از سراسر جهان گردهم آمده اند. نخلهای چین، چراغهای نئون قطر و سواحل شنی لس آنجلس در کالیفرنیا، همه با جزئیات زیادی بازطراحی شده اند که منجر به انفجار رنگی شده که شهروندان را جذب کرده وکیفیت زندگی در شهر را بهبود می بخشد.

سایه بان متروپل در سویا، اسپانیا

یکی از نمادهای جدید سویا، سایه بان متروپل است. این فرم ظاهری آینده نگر با ترکیب فرمهای موجی و پیچیده شامل تمام اصول ساختمان سبز است. این ساختمان در سال ۲۰۱۱ به عنوان بخشی از بازسازی ساختمان قدیمی (Plaza de la Encarnacion)، که پس از تخریب بازار قدیمی در سال ۱۹۷۳، کاملاً رو به انحطاط رفته بود، به پایان رسید. طراح «ج.مایر» علاوه بر حیاتی که بازار به شهر می دهد، به فکر خلق و ایجاد یک اثر استثنایی است که از پنج سطح تشکیل شده است.
سطح اول زیرزمینی مشرف به بقایای باستان شناسی است که در طول ساخت و ساز یافت شده است. سطح دوم خانه هایی است که به عنوان یک بازار استفاده می شوند و می توانند میزبان توقفهای متعددی باشند. سطح سوم میزبان نمایشها است و چهارمین سطح رستوران است. سطح پنجم و نهایی یک تجربه حسی منحصربفرد است، پیاده راهی در تراس که روبروی محله های قدیمی سویا است.
این طراحی یک شبکه چوبی با شکلی ارگانیک است که بزرگترین سازه چوبی در جهان بوده است. سازه، به واسطه فرم و تونل آن، اجازه گردش هوای آزاد را در روزهای گرم تابستان می دهد، اما به عنوان یک چتر از رهگذران در برابر تابش مستقیم نور خورشید نیز محفاظت می کند. این پروژه میدان بازار را به زندگی باز گردانده و گذشته تاریخی و  معاصر بنا را به هم پیوند می دهد.

خیابان «d’Youville» در مونترال، کانادا

هنگامی که داستانی با خرد معمارانه معرفی می شود، نکاتی کوچک، انگیزه جدیدی را به یک شهر اضافه می کنند. به طور مثال «d’Youville»، به عنوان ریه سبز کوچک در امتداد اسکله شهر و بندر قدیمی، تبدیل به جایگاه مبادله می شود. کاربریهای مختلف (مسکونی، تجاری و  اداری) با تاکید بر استفاده از مصالح مختلف، با هم ترکیب می شوند و به افراد مختلف اجازه می دهند که با یکدیگر ملاقات و گفتگو کنند.
این کریدور سبز شهر، ارتباط بین مردم و ساختمانهای شهر را برقرار می کند. ارتباط با تاریخ و زندگی معاصر، آرامش را برای کسانی که در این نزدیکی زندگی می کنند، به وجود می آورد.

دریاچه پاپروکنی در تایچی، لهستان

آب منبع اصلی حیات است. بسیاری از شهرها در نزدیکی رودخانه یا دریاچه قرار دارند. مصالح مورد استفاده عمدتاً طبیعی هستند و این باعث می شود که این پروژه در بستر سایت قرار بگیرد. چراغهای LED، سایه ها و رنگها نیز به تنظیم حس و حال در محیط کمک می کنند. طراحان از تکنیکها و دستگاههای مختلفی استفاده کرده اند که ترکیبی از طراحی مدرن زندگی شهروندان است؛ نیمکتهای چوبی برای دیدن نمایشها به تالار گفتگو تبدیل می شوند، شبکه هایی که مانند یک تخت، فضایی برای استراحت به وجود آورده اند و صدای آب و سایه درختان.

پلازای جوانان در گردشگاه فرمانتله، ‌استرالیا

جوانان، شهروندان آینده هستند و در زمانی که رسانه های اجتماعی در حال جایگزین شدن به جای روابط اجتماعی واقعی هستند، نمونه هایی از پروژه های شهری خوب مختص کودکان باید در شهرها بیشتر شوند. پلازای جوانان در گردشگاه فرمانتله به عنوان یک نمونه بزرگ در جهان مطرح شده است که نشان می دهد چگونه یک فضای مرکزی می تواند به جامعه خدمت کند؟ این فضا برای همه افراد قابل دسترس است و فعالیتهای گسترده ای برای کودکان با تواناییهای مختلف را  ارائه می دهد. این طراحی سیر تاریخی فرمانتله را از گذشته تا به حال نشان می دهد. فرمها و مصالح مختلف، نشانگر تنوع موجود در جامعه هستند. رمپ ها توسط یک ریتم هماهنگ می شوند. این چیدمان به شهروندان کمک می کند تا فقط برای یک لحظه از شلوغی شهر فرار کنند و احساس آزادی داشته باشند.

درک پروژه های شهری

وینستون چرچیل، سیاستمدار، مورخ و روزنامه نگار بریتانیایی، یکبار گفت که “ابتدا ما  ساختمانهای خود را شکل می دهیم، سپس آنها ما را شکل می دهند”. این استدلالی است که همه باید آنرا جدی بگیرند. به عنوان یک شهروند یا معمار ، باید بدانیم که عواقب آنچه که انجام می دهیم، همیشه به خودمان برمی گردد. پس چرا فضای با کیفیت ساخته نشود که به نفع خودمان باشد؟ چرا به مکانهای مسکونی احترام نگذاریم، گویی که خانه های خود ما هستند؟

این پروژه های شهری از سراسر جهان به ما کمک می کنند تا درک کنیم که چگونه از طریق ساختن فضای خوب و سیاست خلق زیبایی, می توانیم به مردم کمک کنیم که در مورد یکدیگر حس خوب داشته و زندگی بهتری در شهر داشته باشند.

منبع:+

0/5 ( 0 نظر )

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید